Od 31 grudnia 2011 roku obowiązują nowe przepisy dla narciarzy i snowboardzistów. W życie weszła rygorystyczna Ustawa o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich, która uporządkuje ruch na stokach narciarskich.

Trudno nie zauważyć, że od tej pory nastąpiło kilka istotnych zmian, które będą musieli zaakceptować miłośnicy zjazdów na desce. Nowa ustawa motywuje do większej odpowiedzialności narciarzy i zarządzających stokiem. Ma być bezpieczniej i mniej tłoczno. Surowe kary czekają też narciarzy, którzy będą zjeżdżać pod wpływem.

Najważniejsze założenia nowej ustawy:

1. Obowiązek używania kasków na stoku dla dzieci i młodzieży poniżej 16 roku życia. Niedostosowanie się do tego przepisu będzie w konsekwencji groziło karą finansową (nawet do 20 tys. zł) dla opiekunów lub rodziców dziecka.
2. Zakaz jeżdżenia na nartach lub snowboardzie pod wpływem alkoholu, narkotyków lub innych środków odurzających – złamanie tego przepisu obciążone będzie grzywną. Wynika z tego fakt, że zarządzający terenem zorganizowanym będzie miał prawo do zakazania wstępu lub nakazania opuszczenia stoku osobie pijanej lub odurzonej.
3. Zarządzający są zobowiązani do oznaczania tras, zamykania tras zagrożonych i informowania o warunkach na stoku oraz do udostępniania regulaminu korzystania z terenu.(Wprowadzono też nowe oznaczenia stopnia trudności tras – zniknął kolor zielony dla łatwych szlaków. Zamiast niego wprowadzono kolory: niebieski – trasa łatwa, czerwony – trasa trudna, czarny – trasa bardzo trudna dla doświadczonych narciarzy).
4. Obowiązek posiadania niezbędnych informacji o stoku dla narciarzy i snowboardzistów i zastosowania ich w praktyce – plan terenu i zasady użytkowania obiektów się na nim znajdujących, znaki ostrzegawcze i znaki nakazu, aktualne prognozy pogody i komunikaty.
5. Obowiązek dostosowywania umiejętności do stopnia zaawansowania trasy i warunków na niej panujących.
6. Obowiązek niezwłocznego informowania o wypadkach zaistniałych na torach narciarskich nałożona na wszystkich uczestników stoku oraz konieczność odnotowywania wszystkich niebezpiecznych zdarzeń przez zarządców.
7. Nowe zasady co do obciążenia trasy narciarskiej w zależności od stopnia jej zaawansowania. Zbyt duże zagęszczenie narciarzy będzie wymagało zmniejszenia przepustowości wyciągów.

fot. Hellyana - flickr.com

Sezon narciarski właśnie się rozpoczyna. Rodzi się pytanie, gdzie najlepiej udać się, by poszusować na ośnieżonych stokach. Niekoniecznie trzeba ograniczać się tylko do polski gór. Od czasu do czasu warto sprawdzić, co słychać u naszych sąsiadów i porównać z polskimi standardami. Do atrakcyjnych narciarsko miejsc na pewno należy Słowacja. Tamtejsze ośrodki oddalone są zaledwie o kilkadziesiąt kilometrów od Zakopanego.

Narciarstwo w Słowacji

Słowacja do tanich państw jednak nie należy. Nie ma zatem co liczyć, że na takim wyjeździe oszczędzimy. Od trzech lat u naszych sąsiadów walutą jest euro, przez co ceny w tamtejszych kurortach narciarskich dla Polaków nie są już atrakcyjne. Zdarzają się ciekawe promocje poszczególnych ośrodków narciarskich pod koniec sezonu. Warto śledzić oferty i wykupić tańszy pobyt.

Słowackie stoki słynął z bardzo dobrego przygotowania. Są większe niż te w Polsce i tańsze od tych w Austrii czy Włoszech. Ten górski kraj daje sporo możliwości. Wybierać można pomiędzy wysokimi pasmami, jak i tymi niskimi. Najwyższy szczyt Słowacji znajduje się w Tatrach Wysokich. Gerlach sięga aż 2 655 m n.p.m. Po za tym skorzystać można ze stoków na niższych górach, jak np. Słowackie Góry Kremnickie czy Małe Karpaty (najwyższy punkt – Zaruby 768 m n.p.m.).

Do najpopularniejszych regionów zimowego wypoczynku należą:

• Mała Fatra,
• Wielka Fatra,
• Zuberec,
• Donovaly,
• Zdiar,
• Tatrzańska Łomnica,
• Krompachy Plejsy,
• Vratna Dolina,
• Strbske Pleso,
• Wielka Racza.

Jednym z popularniejszych ośrodków snowboardowych jest Tatrzańska Łomnica. Amatorzy białego szaleństwo skorzystać mogą z nowo otwartej kolejki. Wyposażona w podgrzewane krzesełka i ochronę przed wiatrem stanowi nie lada udogodnienie, a poszusować można na sześciokilometrowej trasie. Innym ciekawym miejscem na Słowacji jest Jasna pod Chopokiem, gdzie o śnieg dba kilkadziesiąt armatek. Narciarze do wyboru mają trasy o różnym stopniu trudności, by każdy mógł w pełni cieszyć się pobytem. Słowacja oferuje wiele kilometrów stoków oraz ciekawą kulturę w niższej cenie niż Alpy. To z pewnością jest istotne kryterium przy wyborze miejscowość na zimowy urlop.

Sporty zimowe i białe szaleństwo to wspaniały sposób na zimowy wypoczynek, ale niestety nie zawsze wiąże się on z bezpieczną zabawą. Przed wyjazdem na narty dobrze jest wykupić ubezpieczenie.

Podczas szusowania na stoku na nartach lub snowboardzie nietrudno o kolizję z innym narciarzem lub po prostu o inny nieszczęśliwy wypadek. O ile zwykłe ubezpieczenie pokryje ewentualne koszty naszego leczenia czy ogólnie – opieki lekarskiej, o tyle w momencie, gdy to my wyrządzimy krzywdę komuś, zmuszeni będziemy samodzielnie pokryć koszty leczenia tej osoby.

W związku z tym dobrze jest przed wyjazdem pomyśleć o wykupieniu ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Eliminuje ono konieczność pokrycia szkód z własnej kieszeni, jeśli ktoś ucierpi z naszej winy. Statystyki są natomiast bezlitosne. Na stokach niezwykle często dochodzi do wypadków i niektóre z nich są naprawdę poważne.

Jeśli wypadek, jaki hipotetycznie możemy spowodować przez naszą nieostrożność czy brawurę będzie miał miejsce, dochodzi do wypłaty pełnego odszkodowania. Pokrywane są wówczas koszty nie tylko pomocy lekarskiej, ale i zniszczenia mienia prywatnego, np. sprzętu narciarskiego. Ostatecznie lepiej zapłacić za wykupienie polisy niż później wydać kilkadziesiąt tysięcy złotych z własnej kieszeni na zrekompensowanie szkód wyrządzonych komuś na stoku.

Zima zbliża się wielkimi krokami, a wraz z nią kolejny sezon sportów zimowych. Żeby nic nie zakłóciło wypoczynku w górach na stokach narciarskich należy już teraz zadbać o stan sprzętu sportowego.

Najlepiej jest oddać narty i deskę snowboardową do profesjonalnego punktu serwisowania. W razie konieczności ich krawędzie zostaną naostrzone, wiązania wyregulowane i poprawnie zamontowane, a sam sprzęt zakonserwowany. Wiele serwisów oferuje wyrównywanie spodu ślizgów poprzez smarowanie na gorąco i zalewanie ewentualnych ubytków. Czynności te mają na celu ochronę nart i deski snowboardowej przed korozją i rdzą, a także wytopienie starego smaru parafinowego. Dobrze naostrzone krawędzie deski i nart gwarantują ich doskonałe prowadzenie.

Wielu narciarzy rezygnuje ze smarowania nart, mając błędne przeświadczenie, że przez to jazda stanie się wolniejsza. Jest wręcz przeciwnie – dzięki smarowaniu śnieg nie przykleja się do nart, dzięki czemu jazda jest płynniejsza i szybsza. Koniecznością jest również odpowiednie wyregulowanie i montaż zapięć – powinny one stabilnie trzymać but, jednakże w wypadku wywrotki muszą się one samoczynnie rozpinać, uwalniając nogę. Chroni to przed skręceniami i złamaniami kończyn oraz urazami stawów.

Przed postawieniem pierwszych kroków na stoku w tym sezonie należy również zaopatrzyć się w kask, zapewniający bezpieczeństwo nawet podczas groźnych wypadków. Rodzice powinni pamiętać, że małoletni do lat 15 mają obowiązek używania kasku na stokach. Powinien on się znaleźć także wśród niezbędników osób początkujących.

Slopestyle to po polsku „styl na stoku”. Inna definicja tego sportu to snowboardowy freestyle bądź narciarski freestyle (freeskiing). Nazwa slopstyle to również określenie zawodów, podczas których amatorzy snowboardu lub nart wykonują ewolucje na skoczniach (skoki, jazda po przeszkodach, street na stoku, czyli rotacje podczas jazdy) i zjeżdżają po specjalnie przygotowanym torze.

Slopestyle to konkurencja łącząca elementy skoków oraz jazdy po różnych przeszkodach. Zawodnicy mają do wyboru rainbowy, c-raile, s-raile, poręcze (raile) proste, łamane i różne konfiguracje boxów. Najważniejsze zadanie polega na pokonaniu jak najtrudniejszych przeszkód w sposób najbardziej widowiskowy i poprawny stylowo.

Freeskiing jest obecnie jedną z najszybciej rozwijających się form narciarstwa. Dzieli się on na:

• slopstyle (konkurencja, w której zawodnicy wykonują ewolucje na stoku z paroma skoczniami),
• halfpipe (ewolucje wykonywane są po wybiciu się z krawędzi śnieżnej rynny),
• big air (skoki wykonywane z pojedyncze, dużej skoczni),
• jibbing (jazda po boksach, railach czy innych przeszkodach, np. murkach, drzewach, ścianach).

Sport ten polega na wykonywaniu w powietrzu trików (obrotów, salt, grabów, czyli chwytów za nartę w locie, ślizganiu się na poręczach i boksach) po wybiciu się ze skoczni. Dzisiejsza forma freeskiingu narodziła się w USA w drugiej połowie lat 90-tych XX wieku. Nowe konkurencje narciarskie w szybkim tempie zyskały wielką popularność i coraz częściej pojawiały się na imprezach związanych ze sportami akcji (np. Winter X-Games).

Cechą charakterystyczną freeskiingu są podwinięte z przodu i tyłu narty (tzw. twin tip), które można także nabyć w Polsce. Tak podgięte narty pozwalają na swobodną jazdę przodem i tyłem (tzw. switch). Charakteryzują się również większą elastycznością i brakiem podwyższenia (płyty) pod wiązaniem. Wymiary nart używanych w snowparku powinny wynosić 115-85-105. Najbardziej znaną polską imprezą organizowaną w ramach tego sportu jest The North Face Polish Freeskiing Open (od 2004 r.), która wyłania Mistrza Polski PZN we Freeskiingu.

Rok 2014 szykuje dla fanów slopstyle’u nie lada gratkę. Na początku lipca bieżącego roku podjęto bowiem decyzję o włączeniu tej konkurencji do programu Igrzysk Olimpijskich w Sochi. Halfpipe również będzie jedną z olimpijskich dyscyplin.

Wiadomo, że aby cieszyć się z frajdy, jaką daje zjeżdżanie ze stoku na desce snowboardowej trzeba najpierw ją odpowiednio dobrać i przygotować do sezonu zimowego. A żeby ją dobrze dobrać trzeba znać kilka żelaznych zasad.

Pierwszą i najważniejszą zasadą jest to, że deskę dobiera się do swojej wagi i wzrostu, ale jeszcze bardziej liczy się przy wyborze styl, jaki przy jeździe na snowboardzie będziemy prezentować, styl zjazdu oczywiście. Najmłodsze dzieci powinny zaczynać swoją przygodę ze snowboardem nieprzekraczającym 120 centymetrów. Kiedy waga młodego sportowca przekracza 40 kilogramów wtedy deska powinna mieć już powyżej 145 centymetrów. Orientacyjnie dla osób dorosłych wygląda to tak, że kobiety mające około 60 kilogramów powinny kupować deski o długości około 150 centymetrów, a panowie o wadze 80 kilogramów deski 160 centymetrowe. Dłuższe deski preferują ludzie, którzy jeżdżą już jakiś czas i ich umiejętności pozwalają na to. Dłuższa deska snowboardowa jest trudniejsza do prowadzenia.

Kolejną sprawą jest giętkość snowboardu. Deski twarde są szybsze i łatwiej na nich utrzymać równowagę, a na tych bardziej miękkich łatwiej dokonuje się skrętów i efektownych ewolucji. I tak na twardych deskach zazwyczaj jeżdżą tzw. zjazdowcy, a na miękkich freestyleowcy. Kolejny parametr to szerokość snowboardu uzależniony od wielkości stopy kupującego, ale deski przeznaczone dla amatorów mają zazwyczaj od 23 do 25 centymetrów szerokości. Profesjonalni alpejczycy korzystają z desek, których szerokość może mieć tylko 15 centymetrów, z kolei deski freestylowe są bardzo szerokie, mają około 28 centymetrów.

W doborze deski ważne jest też jej talkowanie, czyli sidecut. Jest to wewnętrzna krzywizna deski, dla amatorów znacznie mniejsza niż dla zawodowców. Dobra deska nie spełni swojej funkcji, jeśli nie założymy na nią odpowiednich wiązań. System step-in wymaga od posiadacza tego typu rozwiązania specjalnych butów ze sztywną podeszwą, które nadają się do zatrzaskiwania ich w tych wiązaniach. System strap-in przeznaczony jest zarówno do butów ze sztywną, jak i miękką podeszwą, a buty do deski snowboardowej przypina się za pomocą pasów przytrzymujących but na wysokości palców i powyżej kostki. System hybrydowy łączący dwa poprzednie wiązania i system platformowy używany głównie przy slalomach polega na idealnym spasowaniu sztywnego wiązania ze sztywnym butem, a całość stabilizowana jest dodatkowo pasami.

Spory dotyczące pierwszego twórcy deski snowboardowej nie milkną. Głosy są bowiem są podzielone. Jedni twierdzą, że był to Sherman Poppen, a inni, że Dimitrije Milovich.

Wiadomo, że pierwsze snowboardy pojawiły się w latach sześćdziesiątych XX wieku. Milovich miał podobno zaczynać przygodę ze zjeżdżaniem na jednej desce od metalowych tac i desek surfingowych, a Poppen związywał narty i eksperymentował z deskorolkami. Snowboardy w produkcji pojawiły się w 1975 roku właśnie za sprawą Dimitrija Milovicha, robione były w Utah.

Były to drewniane deski z laminatem na zewnątrz. Byli nawet snowboardziści, którzy dla lepszego poślizgu dokładali do desek metalowe obręcze, ale kiedy zaczęto organizować pierwsze zawody, z przyczyn bezpieczeństwa zabroniono takich praktyk. W 1978 roku za sprawą Chucka Barfoota pojawiła się pierwsza deska z włókna szklanego, a technologie poprawiające ślizg pozwoliły na coraz bardziej szybsze i widowiskowe jeżdżenie. Tak jak w przypadku narciarstwa, tak i w dziejach deski, co roku pojawiają się kolejne nowinki i coraz lepsze rozwiązania dla samego snowboardu i wiązań do niego przeznaczonych. Ludzie oddający się temu sportowi najpierw sami modyfikowali swój sprzęt, a potem firmy zajmujące się jego produkcją testowały kolejne rozwiązania mające poprawić komfort jazdy i łatwość prowadzenia. Stąd zaczęto się zastanawiać nad tym, by odpowiednio dobrać sprzęt snowboardowy do wzrostu i wagi, zaczęto testować różne szerokości i taliowanie. Pojawiało się też coraz więcej profesjonalnego sprzętu dla ludzi, którzy zaczęli snowboard traktować jak zawód i zakładane były potrzebne do tego federacje.

W 1985 roku pojawiły się pierwsze deski z metalowymi krawędziami oraz pierwsze deski freestlowe i carvingowe. Kolejny można powiedzieć milowy krok to pojawienie się wiązań step- in przeznaczonych do twardych butów, specjalnie do tych wiązań wyprofilowanych. W 1990 firma Santa Cruz rozpoczęła produkowanie desek i jest obecnie jedną z najpopularniejszych firm w branży snowboardowej. Inni wiodący producenci to: Burton, której właściciel swoje zmagania z deską zaczynał już w 1977 roku i startował w pierwszych zawodach dla niego też tworzono osobne kategorie. Inna firma to to Sims. Dużo zrobili też producenci sprzętu narciarskiego i sportowego Elana i Head.

Dziś o snowboardzie można powiedzieć tyle: przebojem wdarł się na stoki w ostatnich dziesięciu latach i jeszcze nie powiedział ostatniego słowa, a co najważniejsze zaczyna być traktowany na równi z innymi dyscyplinami zimowymi i coraz więcej jego konkurencji pojawia się na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich. Na kolejnych w 2014 roku będzie ich już cztery zarówno dla kobiet jak i mężczyzn.

Snowboard zawodowy podzielony jest na trzy grupy, w których dodatkowo rozróżnia się poszczególne konkurencje.

1.Pierwsza grupa to Alpin Styl.
Ten rodzaj zjazdu uprawia niewielu snowboardzistów, raczej tylko ci zajmujący się zawodowo uprawianiem tego zimowego sportu, czyli ludzie biorący udział w zawodach Pucharu Świata czy w Igrzyskach Olimpijskich. Są tu dwie konkurencje (choć federacja narciarska FIS zalicza tu jeszcze jedną), a obie to tzw. zjazd slalomowy. Różnica polega tylko na tym, że w jednej zawodnik zjeżdża po ustalonej trasie na czas, a w czasie tych zawodów startujący nierzadko przekraczają 100 km/h. A w drugiej odmianie odbywa się zjazd równoległy z drugim zawodnikiem. Do tych konkurencji używa się bardzo twardych i wąskich desek ze sztywnymi wiązaniami. Obie są też w programie Igrzysk Olimpijskich. Tą trzecią mniej popularną jest Boardercross, który polega na slalomowym zjeździe po trasie bardzo zróżnicowanej pod względem trudności. Na specjalnie przygotowanym odcinku znajdują się różnego rodzaju muldy, ostre zakręty i bandy, a na starcie staje 2 lub 4 zawodników. Istnieją zawody, gdzie snowboardziści ścigają się na tych trasach w wyścigach 24 godzinnych. Boardercross jest też dyscypliną olimpijską. Podczas zawodów na przygotowanej trasie czterech zawodników ściga się, kto pierwszy dotrze do mety, a o pojawieniu się właśnie tej konkurencji w programie IO zadecydowała jej widowiskowość.

2.Najbardziej popularną odmianą snowboardu wśród amatorów jednej deski jest Freestyle.
Tu mamy cztery konkurencje:
Pierwsza to Halfpipe, polegający na widowiskowej jeździe po lodowej rurze długości od 100 do 200 metrów i wysokości około 4 metrów. Każdy zawodnik ma dwa przejazdy w pierwszej rundzie i jeśli przejdzie do drugiej, finałowej – kolejne dwa. Oceniani są za ewolucje z obrotami i bez, wysokość skoków i ogólne wrażenie przejazdu, za które otrzymuje się punkty do klasyfikacji ogólnej. Dla większej widowiskowości zawody organizowane są przy sztucznym świetle wieczorami, a każdy uczestnik jedzie do swojej ulubionej muzyki. Halfpipe jest też dyscypliną olimpijską.
Kolejną konkurencją Freestyle jest Big Air. Do jej przeprowadzenia potrzebna jest skocznia, z której wybijają się zawodnicy, by wykonywać podniebne ewolucje. Każdy startujący oceniany jest zarówno za styl wykonywanego skoku, jak i za wartość techniczną. Tak jak w przypadku gimnastyki sportowej i w tym sporcie ważne jest prawidłowe lądowanie zawodnika, za które również jest punktowany.
Trzecia konkurencja to Jibbing przypominający trochę jazdę na deskorolce, ponieważ wykonuje się ją w mieście i terenach zabudowanych. Zawodnicy w jak najbardziej szalony i pomysłowy sposób musza pokonywać trasę, na której są ławki, schody, barierki i inne przeszkody.
Czwarta konkurencja to Slope Style, która podobna jest do Jibbingu tylko wykonuje się ją na zamkniętych obiektach z przygotowanymi przez organizatorów przeszkodami. Tu też liczy się czystość przejazdu i pomysłowość wykonywanych przy tym ewolucji.

3.Ostatnią grupą jest Freeride
Konkurencja ta to snowboard w jego pierwotnym wydaniu, czyli zjazd na desce poza wytyczonymi trasami. Tę formę zjazdów może uprawiać każdy, kto posiada deskę, ale tak jak w przypadku pozostałych, tak i ta jest skomercjalizowana i podlega oficjalnym zawodom.

Pierwsza deska snowboardowa pojawiła się na świecie w 1968 roku, a skonstruował ją Sherman Poppen. Oczywiście jej pierwsza wersja mało przypominała ten sprzęt, którego używa się dzisiaj. Pierwsze modele to po prostu poprzerabiane deskorolki z prymitywnymi wiązaniami domowej roboty. Jeszcze pod koniec lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku snowboard był sportem niszowym, choć we francuskich kurortach proponowano już uprawianie tego sportu przybyłym tam turystom.

Moda na zjeżdżanie na jednej desce zaczęła się rozwijać wraz z chwilą, gdy coraz popularniejsza stała się kultura hip-hopowa, jazda na deskorolce i luźny styl ubierania się, co w przypadku jazdy na nartach nie jest zbyt wygodne. Nie bez znaczenia jest też oczywiście bunt młodzieży, która po prostu uważała tradycyjne zjeżdżanie ze stoków za nudne i mało ekscytujące. Inwestycje poczynione w rozwój sprzętu pozwoliło snowboardowi na dobre zadomowić się na stokach narciarskich całego świata jeszcze przed rozpoczęciem nowego stulecia, a w 1998 roku snowboarding został kolejną dyscypliną na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich.

Co roku powiększa się grono zwolenników tego typu zjazdu po stoku. Jazda na snowboardzie według wielu jest dużo łatwiejsza od jazdy na nartach i przynosi większą frajdę ze zjeżdżania z górki w ten sposób. Istniej też kilka sposobów uatrakcyjniania sobie tego zimowego sportu różnymi konkurencjami. Na desce można zjeżdżać właśnie tradycyjnie – jak na nartach, brać udział w konkurencjach slalomowych, w wyścigach i tak zwanych freestyle’ach, gdzie najważniejsze są triki, skoki i utrzymanie się na torze jazdy. Jazdę na snowboardzie w zależności od wybranej konkurencji można uprawiać na przygotowanych stokach narciarskich, na niewyznaczonych trasach, a nawet w miastach podczas zimy- tu zabawa przypomina łudząco letnie szaleństwo na deskorolce i rolkach.

W snowboardzie podczas zawodów uczestnicy mogą pozwolić sobie na jazdę w half-pipe przy dźwiękach ulubionej piosenki, a nawet w czasie Igrzysk Olimpijskich mają oni prawo nosić stroje odbiegające od tych, do których zobowiązani są pozostali członkowie narodowych ekip. Ich ubiór jest bardzo luźny tak, by nie krępował ruchów (normalnie w innych konkurencjach nakazane jest noszenie ubrań przylegających do ciała, taki wymóg obowiązuje w snowboardowym gigancie równoległym), do tego są o wiele bardziej kolorowe. I dla amatorów ważny jest dobór deski i stroju do kompletu, na wyciągach łatwo jest odróżnić narciarza od snowboardzisty właśnie po modnym stroju. Fani snowboardu, tak jak i fani deskorolki, ćwiczą godzinami triki i układy, które sami wymyślają ,by w ten sposób urozmaicać ten zimowy sport.

Nowe dyscypliny sportowe są bardzo opornie wprowadzane do programów zarówno zimowych, jak i letnich Igrzysk Olimpijskich, ale zważając na to, że konkurencji w tych zimowych jest mniej, to i nowe dyscypliny pojawiają się w nich szybciej.

Tak było w przypadku snowboardu. Mimo że pierwsze deski snowboardowe pojawiły się pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku, a cały sport rozpędu nabrał na początku lat dziewięćdziesiątych, to pierwsze Igrzyska, na których odbywały się konkurencje snowboardowe miały miejsce dopiero w Nagano w 1998 roku.

Na tych Igrzyskach odbyły się po dwie konkurencje w snowboardingu dla mężczyzn i kobiet. Były to half-pipe i gigant. Pierwszymi mistrzami olimpijskimi w zjeździe zostali Francuzka Karin Ruby i Kanadyjczyk Ross Rebagliti, a we freestyle’u Niemka Nicola Thost i Szwajcar Gian Simmen.

W Salt Lake City w 2002 roku przybyła kolejna konkurencja, a to przez ukłon federacji wykonany w stronę gospodarzy zawodów, ponieważ Amerykanie są największymi fanami jazdy na jednej desce. Oprócz half-pipe’a dodano gigant równoległy, nie było jednak giganta. W jeździe na „rynnie” całe męskie podium przypadło właśnie gospodarzom, a mistrzem olimpijskim został Ross Powers, a w gigancie równoległym królował Szwajcar Philipp Schoch, wśród pań w half-pipe triumfowała Kelly Clark (USA), a w gigancie równoległym Isabelle Blanc z Francji.

W kolejnych igrzyskach, które miały miejsce w Turynie do half-pipe’a i slalomu równoległego dodano snowcross. W tej nowej dyscyplinie medale złote wywalczyli Szwajcarka Tanja Frieden i Amerykanin Seath Wescott, w slalomie równoległym medal z Salt Lake City obronił Szwajcar, a wśród kobiet zwyciężyła jego rodaczka Daniela Meuli. W halfie wygrali Hannah Teter i Shaun White z USA. W Kanadzie na Igrzyskach nie nastąpiły już zmiany w konkurencjach, choć oczekiwania snowboardzistów były duże. Z medalu po raz drugi mogli się cieszyć Seth Wescott i Shaun White. W zjeździe wygrywali Nicolien Sauerbreij z Holandii i Kanadyjczyk Jasey-Jay Anderson. W half-pipe kobiet Australijka Torah Bright, snowcrossie kobiet Maëlle Ricker z Kanady.

Inne konkurencje snowboardowe ciągle czekają na przychylność władz MKOl, ale jest to mało prawdopodobne, ponieważ wymagają zbyt dużych nakładów finansowych i są zbyt skomplikowane według władz i nie będą się cieszyły zbyt dużą widownią jak te, które na igrzyskach już goszczą. Nie wykluczone, że pojawi się w Soczi slopestyle, a decyzja ciągle zostaje przesuwana.